سینمای ایلوزیون
سینمای آرشیو ملی فیلم، گاسفیلموفوند، از ۱۸ مارس ۱۹۶۶ در آسمانخراش است. چهار سالنش آثار کلاسیک، مرورها و نسخههای کمیاب آرشیوی نشان میدهند و گاهی فیلمهای صامت با موسیقی زنده. آسانترین راه ورود به ساختمان است.
نخستین خواهر از هفت خواهر که ساکن گرفت و مشهورترین ساختمان مسکونی مسکو. آسمانخراش جایی است که یائوزا به رود مسکوا میریزد، ۲۰ دقیقه پیاده از کرملین.
از بیرون

آسمانخراش ساحل کوتلنیچسکایا از پل بولشوی اوستینسکی © Ludvig14, CC BY-SA 4.0

برج مرکزی و مناره با ستارهاش © Shesmax, CC BY-SA 4.0

ورودی اصلی و گروههای پیکره © Юрий Д.К., CC BY 4.0

آسمانخراش نورانی در شامگاه © Sergey Korovkin 84, CC BY-SA 3.0

بلوک پیش از جنگ در امتداد رود مسکوا © Shesmax, CC BY-SA 4.0

پیکرهها و تزئین نما © Юрий Д.К., CC BY 4.0
تاریخچه
ساخت و نخستین سالهای ساختمان.

ساخت آسمانخراش ساحل کوتلنیچسکایا © Naum Granovsky, CC BY 4.0

آسمانخراش کوتلنیچسکایا در دهه ۱۹۵۰ © Naum Granovsky, CC BY 4.0

نمای آسمانخراش از رود مسکوا، دهه ۱۹۵۰ © Главархив Москвы, CC BY 4.0
دماغهای که یائوزا در رود مسکوا میریزد، در طرحهای جامع دهه ۱۹۳۰ از نقاط کلیدی شهر به شمار میآمد. اینجا ساختمان مسکونی بزرگی برنامهریزی شد و از ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۰ معماران دمیتری چچولین و آندری راستکوفسکی توانستند بخش نخست آن را بسازند. این همان بلوک نُهطبقه در امتداد رود مسکواست. جنگ بقیه را متوقف کرد.
© Naum Granovsky, CC BY 4.0پس از جنگ کارگاه نیمهکاره بخشی از برنامه ساختمانهای بلند شد. در ۷ سپتامبر ۱۹۴۷، هشتصدمین سالگرد مسکو، اینجا هم مانند دیگر کارگاهها نخستین سنگ گذاشته شد. ساخت زیر نظر لاورنتی بریا بود و به گفته تاریخدانان او بر این مکان پافشاری کرد.
ساخت آسان نبود. در سپتامبر ۱۹۴۹ شورای وزیران فرمانی جداگانه درباره کار معماران چچولین و راستکوفسکی صادر کرد. هر دو پس از شکایت مهندس ارشد تنبیه شدند و بخشی از سفارشهایشان را از دست دادند.
مانند کارگاه دانشگاه مسکو، اینجا هم زندانیان گولاگ کار میکردند. تا تابستان ۱۹۵۱ اسیران جنگی هم کنارشان کار میکردند و «نیروی ویژه» خوانده میشدند.
© Naum Granovsky, CC BY 4.0از ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۲ برجی بلند و بالی قرینه به بلوک پیش از جنگ افزوده شد. در اکتبر ۱۹۵۲ نخستین ساکنان آمدند و کوتلنیچسکایا نخستین خواهر مسکونی از هفت خواهر شد. هنگام تکمیل بلندترین ساختمان شوروی و تا ۱۹۶۴ بلندترین ساختمان مسکونی جهان بود.
ساختمان برای نخبگان شوروی، یعنی دانشمندان، افسران، مقامات حزبی و اهل فرهنگ، ساخته شد. در همان حال آپارتمانهای بال پیش از جنگ خیلی زود به آپارتمانهای اشتراکی بدل شدند.
ساختمان نه مانند خانهای معمولی مستطیل، بلکه به شکل زاویهای باز طراحی شده است. معماران اینطور اختلاف سطح زمین را حل کردند. در پلان به حرف W میماند. سه بال از برج مرکزی جدا میشوند و هر کدام با برجی کوچک و چهارگوش پایان مییابند. برج در پنج طبقه پلهای تا مناره بالا میرود و عظیمتر به نظر میآید.
برج اسکلت فولادی دارد، نماها با کاشی سرامیکی پوشیده شده و کنار بلوک مرکزی گروههای پیکره و ستونهای یادبود است. از نظر مهندسی ساختمان از زمانهاش جلوتر بود. لوله زباله، تهویه مرکزی، کمدهای توکار، آسانسور و خط تلفن به لابی داشت. زیرش پناهگاه ساخته شد. از آغاز دفتر پست، بانک پسانداز، خواربارفروشی، نانوایی، خشکشویی، پارکینگ و سینمای خودش را داشت.
امروز ساختمان بهعنوان اثر معماری با اهمیت منطقهای حفاظت میشود.
آسمانخراش هنوز مسکونی است، پس بدون دعوت یکی از ساکنان به راهپلهها راهتان نمیدهند. اما چند جا به روی همه باز است.
سینمای آرشیو ملی فیلم، گاسفیلموفوند، از ۱۸ مارس ۱۹۶۶ در آسمانخراش است. چهار سالنش آثار کلاسیک، مرورها و نسخههای کمیاب آرشیوی نشان میدهند و گاهی فیلمهای صامت با موسیقی زنده. آسانترین راه ورود به ساختمان است.
باز
خواربارفروشی معمولی، اما با دیوارها، ستونها و کف مرمرین دهه ۱۹۵۰. وارد شوید تا رایگان دکور واقعی آسمانخراش را ببینید.
با رزرو
بسته
آپارتمان ۱۴۰ متری بالرین بزرگ با مبلمان، کتابها و هدایای اصلیاش. موزه در ۲۰۰۴ بهعنوان شعبه موزه تئاتر باخروشین گشوده شد. اکنون برای مرمت بسته است و پس از آن نمایشگاهی تازه وعده داده شده. پیش از رفتن وضعیتش را در وبسایت موزه باخروشین بررسی کنید.
کمتر ساختمانی در مسکو از نظر ساکنان مشهور به پای این ساختمان میرسد. ۲۰ لوح یادبود بر دیوارهایش است. چند تن از کسانی که اینجا زیستند.

بالرین
بالرین اول تئاتر بولشوی و یکی از بزرگترین رقصندگان قرن بیستم. ژولیت او در تور لندن بولشوی در ۱۹۵۶ تماشاگران غربی را شیفته کرد. اولانووا در اکتبر ۱۹۵۲ با نخستین ساکنان به آسمانخراش آمد و ۴۶ سال اینجا زیست. آخرین آپارتمانش موزه شد.

بازیگر
یکی از محبوبترین بازیگران کمدی شوروی که نکتههای نیشدارش هنوز نقل میشود. پنجرههای آپارتمانش رو به نانوایی و سینما بود و رانفسکایا شوخی میکرد که «بالای نان و نمایش» زندگی میکند.

شاعر و ویراستار
سراینده منظومه «واسیلی تیورکین»، محبوبترین کتاب درباره جنگ. در مقام سردبیر مجله «نووی میر» نخستین بار «یک روز از زندگی ایوان دنیسوویچ» سولژنیتسین را منتشر کرد، نخستین داستان درباره گولاگ در مطبوعات شوروی.

شاعر
از شاعران برجسته دوران ذوب که ورزشگاهها را از شنونده پر میکرد. دمیتری شوستاکوویچ سمفونی سیزدهم خود را بر شعرهای او نوشت.

بازیگر
هنرمند مردمی اتحاد شوروی و ستاره «داستانی ساده»، «دست الماس» و «خویشاوندان». او را روسیترین بازیگر سینمای شوروی میخواندند.

نویسنده
نویسنده «داستان یک زندگی» و داستانهایی درباره طبیعت که هنوز در مدرسهها خوانده میشود. در ۱۹۶۵ نامزد نوبل ادبیات شد.

کارگردان و بازیگر
زوجی که کمدیهای موزیکال بزرگ دوران استالین، «قزاقهای کوبان» و «آنها در مسکو دیدار کردند»، را ساختند. در دهه ۱۹۵۰ پیریف مسفیلم را اداره میکرد.

آهنگساز
سازنده ترانههای «شب تاریک است» و «کشتیهای پر از کفال» که همه کشور میشناسد. در ساختمان او را استاد شوخیهای عملی به یاد دارند.
شاعران آندری وازنسنسکی و رابرت راژدستونسکی، نویسنده واسیلی آکسیونوف، بازیگران کلارا لوچکو و لیدیا اسمیرنووا، خواننده لیودمیلا زیکینا، بازیگر الکساندر شیروینت و بسیاری دیگر هم اینجا زندگی کردند.
کارگردانان این ساختمان را نماد آماده موفقیت و زندگی نخبگان شوروی میدانند. فیلمهایی که آسمانخراش یا دکور داخلش در آنها پیداست.
مشهورترین فیلم شوروی درباره مسکو. در داستان، کاترینا و دوستش از آپارتمان استادی در آسمانخراشی استالینی نگهداری میکنند. نماهای بیرونی ساختمان میدان کودرینسکایا را نشان میدهد و لابی، پلهها و آپارتمان در کوتلنیچسکایا فیلمبرداری شد.
کمدی محبوبی درباره مسکوی دهه ۱۹۵۰. ریتا، دوستدختر کوستیک قهرمان داستان، در آسمانخراش کوتلنیچسکایا زندگی میکند و ساختمان در فیلم نماد زندگی نخبگان شوروی است.
فیلم اکشن کالت درباره دانیلا باگروف. در حیاط درونی آسمانخراش پشت بلوک مناره فیلمبرداری شد. اینجا ایرینا سالتیکووای خواننده وارد ورودیاش میشود و دانیلا و برادرش درگیر تیراندازی میشوند.
موزیکالی درباره جوانان مسکو در ۱۹۵۵ که با لباسهای رنگارنگ و جاز در برابر زندگی خاکستری شوروی ایستادند. آسمانخراش کوتلنیچسکایا از مکانهای مسکویی فیلم است.
میگویند گذرگاههای زیرزمینی از زیرزمینهای آسمانخراش به کرملین میرسد. زیر ساختمان واقعاً پناهگاههایی با سامانه تصفیه هوا و آب هست، اما تونلها فقط در قصهها وجود دارند.
در نخستین سالهای سکونت، ساختمان به سوسکهای بزرگ و بسیار سرسخت مشهور شد. یوگنی یفتوشنکو حتی شعری دربارهشان سرود.
میان سازندگان آسمانخراش زندانیان هم بودند و ساکنان قدیمی قصهای تلخ میگویند. اگر دیوار را سوراخ کردید و به اسکلتی رسیدید نترسید، فقط سرکارگری است که کارگران در دیوار گذاشتند.
آسمانخراش را بهتر است از دور گرفت تا کل برج همراه رود در قاب بیاید. سه جای آزموده.
منظره کلاسیک. از پل کل آسمانخراش همراه بازتابش در رود مسکوا پیداست، بهویژه هنگام غروب و در نور شامگاه.
ساحل روبهروی رود مسکوا. از اینجا ساختمان مانند کشتی عظیمی است و ساحل و پل در قاباند.
پل روی رود پیش آمده و از سرش آسمانخراش در انتهای ساحل مسکوورتسکایا پیداست. جایی خوب برای لنز تله.
نزدیک آسمانخراش با هر بودجهای جای اقامت پیدا میشود، از آپارتمان در خود ساختمان تا هتلهای کیتایگورود.

گاهی آپارتمانهای ساختمان کوتلنیچسکایا شبانه اجاره داده میشود. فرصتی برای زندگی درون یک افسانه.

هتلهایی در کوتلنیچسکایا و خیابانهای اطراف، چند دقیقه پیاده تا ساختمان.

حدود ۱۱ دقیقه پیاده تا آسمانخراش، با تعویض آسان روی خط حلقوی.

مرکز تاریخی میان آسمانخراش و میدان سرخ.
آسمانخراش در مرکز قدیم مسکو است و تقریباً همه دیدنیهای نزدیک پیاده در دسترساند. زمانها از ورودی آسمانخراش است و پیوندها برای انتخاب تور هر مکان.





نقشه با زدن دکمه بارگذاری میشود. اینطور صفحه سریع باز میشود.
روسیه، مسکو، ساحل کوتلنیچسکایا 1/15
57تاگانسکایاحدود ۱۱ دقیقه
خط مترو 5 (قهوهای) و 7 (بنفش).
67کیتایگورودحدود ۱۵ دقیقه
خط مترو 6 (نارنجی) و 7 (بنفش).
ساختمان اصلی دانشگاه دولتی مسکو
2
هتل اوکراینا
4
ساختمان وزارت امور خارجه
5
ساختمان میدان کودرینسکایا
6
ساختمان دروازه سرخ
7
هتل لنینگرادسکایا
ساختمانی مسکونی است، پس بدون دعوت یکی از ساکنان نمیتوانید وارد راهپلهها شوید. اما سینمای ایلوزیون و فروشگاههای همکف به روی همه باز است و شرکتهای تور گروهها را به درون، حتی تا زیر مناره، میبرند.
پل بولشوی اوستینسکی، ساحل کوزمودامیانسکایا در آن سوی رود و پل شناور پارک زاریادیه. بهترین عکسها هنگام غروب و شامگاه است، وقتی نورها روشن میشوند.
موزه چند سال است برای مرمت بسته است و پس از آن نمایشگاهی تازه وعده داده شده. پیش از رفتن وضعیتش را در وبسایت موزه تئاتر باخروشین بررسی کنید.
بله، برخی آپارتمانهای ساختمان شبانه اجاره داده میشوند. در سایتهای رزرو با نشانی ساحل کوتلنیچسکایا 1/15 جستوجو کنید.
برج مرکزی با طبقات فنی ۳۲ طبقه دارد و با مناره ۱۷۶ متر بلند است. بلوکهای جانبی کوتاهترند و بال پیش از جنگ در امتداد رود مسکوا نُه طبقه است.
نزدیکترین ایستگاههای مترو تاگانسکایا و کیتایگورود هستند، حدود ۱۱ و ۱۵ دقیقه پیاده.