Najwyższa z siedmiu sióstr. W latach 1953–1990 był to najwyższy budynek w Europie, a do dziś pozostaje najwyższym budynkiem uniwersyteckim na świecie.
Z zewnątrz
Gmach główny MGU od strony głównego wejścia © Максим Улитин, CC BY 3.0
Gmach główny MGU i niebieskie świerki © Uwe Brodrecht, CC BY-SA 2.0
Centralna wieża i boczne bloki MGU © Sunny365days, CC BY 4.0
Fasada gmachu głównego MGU z zegarem © Юрий Д.К., CC BY 4.0
Plac przed gmachem głównym MGU © Marizavarzina, CC BY-SA 3.0
Gmach główny MGU odbity w fontannie © Marizavarzina, CC BY-SA 3.0
Aleja prowadząca do gmachu głównego MGU © kuhnmi, CC BY 2.0
Historia
Otwarcie gmachu głównego MGU 1 września 1953 roku © Главархив Москвы, CC BY 4.0
Nowy gmach Uniwersytetu Moskiewskiego miał stanąć na Wróblich Wzgórzach, w najwyższym punkcie nad rzeką Moskwą. Najpierw projektem kierował Boris Iofan, autor Pałacu Rad. Chciał postawić budynek na samej krawędzi skarpy, ale w 1948 roku go odsunięto. Projekt przejął Lew Rudniew, a budynek cofnięto o kilkaset metrów od krawędzi.
© Главархив Москвы, CC BY 4.0
© Fortepan, Lencse Zoltán, CC BY-SA 3.0Budowa trwała od 1949 do 1953 roku i była jedną z największych w kraju. Pracowały na niej tysiące robotników, w tym więźniowie Gułagu i jeńcy wojenni. Dla nich urządzono obóz tuż obok placu budowy.
1 września 1953 roku gmach główny otwarto dla studentów. Mieściły się w nim wydziały, akademiki, biblioteka, aula, stołówki, a nawet własne muzeum. Kampus pomyślano jako miasto w mieście, w którym można się uczyć, mieszkać i odpoczywać, nie wychodząc na zewnątrz.
Budynek był najwyższy w Europie do 1990 roku, gdy prześcignął go Messeturm we Frankfurcie.
© Thomas Taylor Hammond (1920-1993), CC BY-SA 4.0Centralna wieża wznosi się uskokami i kończy iglicą z gwiazdą. Po obu stronach odchodzą symetryczne skrzydła, otaczające ogromny dziedziniec honorowy. Fasady obłożono jasną ceramiką i granitem i ozdobiono rzeźbami.
Oprócz zegara wieża ma termometr i barometr z równie ogromnymi tarczami. Na górnych piętrach wieży, od 24. do 31., mieści się Muzeum Nauk o Ziemi z kolekcjami minerałów, map i wypchanych zwierząt.
Do gmachu głównego wchodzi się tylko z legitymacją uniwersytecką. Turysta może dostać się do środka z zorganizowaną wycieczką albo odwiedzić muzeum z grupą.
Po rezerwacji
Muzeum zajmuje piętra od 24. do 31. gmachu głównego. Pokazuje minerały, kolekcje paleontologiczne i duże dioramy przyrodnicze, a jego okna wychodzą na Moskwę. Zwiedza się je z grupą zarezerwowaną z wyprzedzeniem.
Otwarte
Gmach główny MGU zaprojektowało dwóch architektów, a rektor Iwan Pietrowski jako pierwszy kierował uniwersytetem w nowej siedzibie.
Główny architekt
Kierował projektem od 1948 roku, gdy budynek odsunięto od krawędzi Wróblich Wzgórz. Później według podobnego projektu zbudował Pałac Kultury i Nauki w Warszawie.
Autor pierwszego projektu
Autor Pałacu Rad jako pierwszy projektował uniwersytet. Chciał postawić budynek na samej krawędzi wzgórza, ale architekci uznali to miejsce za niebezpieczne i projekt przeszedł do Rudniewa.
Rektor MGU
Matematyk, który kierował uniwersytetem w latach 1951–1973. Za jego czasów wydziały przeniosły się do nowego gmachu, a profesorowie zamieszkali w narożnych blokach.
W narożnych wieżach K, L, I i M od 1953 roku mieszkają profesorowie i wykładowcy. Łącznie przygotowano dla nich 184 mieszkania.
W filmie gmach główny MGU niemal zawsze oznacza naukę, wiedzę i wielkie miasto. Oto filmy, w których dobrze go widać.
Jedno z pierwszych pojawień się uniwersytetu na ekranie. Film zaczyna się panoramą powojennej Moskwy z nowym gmachem uniwersytetu w centrum.
Fantastyczna komedia o dzikusie, którego naukowcy przywożą do Moskwy. Najpierw prowadzą go do gmachu głównego MGU, a później wygrywa zawody lekkoatletyczne.
Noworoczny film o studencie MGU, który dostaje od ojca starą Wołgę. Auto potrafi latać, a bohater zostaje pierwszym rosyjskim superbohaterem.
Bruce Willis w Moskwie. W fabule helikopter atakuje hotel Ukraina, ale efekty specjalne przez pomyłkę pokazują gmach główny MGU.
Mówi się, że uniwersytet ma dziesiątki podziemnych pięter i tajną linię metra. Przewodnicy i inżynierowie, którzy badali budynek, uważają to za przesadę. Pod gmachem rzeczywiście są głębokie fundamenty i piętra techniczne, ale podziemnego miasta nie ma.
Popularna historia głosi, że ogromne urządzenia chłodnicze pod fundamentami utrzymują grunt zamrożony, bo inaczej budynek zsunąłby się do rzeki. To mit. Budynek stoi na masywnej płycie skrzynkowej, a zamrażanie gruntu przy budowie zastosowano w wieżowcu przy Czerwonej Bramie.
Według uniwersyteckiej legendy budynek miała zwieńczyć ogromna rzeźba. Stalinowi pomysł się nie spodobał i kazał zrobić iglicę jak w innych wieżowcach. Tak uniwersytet dostał gwiazdę, a z rzeźby zrezygnowano.
Mówi się, że cztery jaspisowe kolumny w części rektorskiej pochodzą z wysadzonego soboru Chrystusa Zbawiciela. Historycy uważają to za piękny mit, bo sobór nie miał jaspisowych kolumn.
W budynku są stołówki, sklepy, poczta, basen, przychodnia i akademiki. Dlatego studenci od dawna żartują, że można latami nie wychodzić na zewnątrz, a żart ma prawdziwe przykłady.
Budynek jest ogromny, więc najlepiej fotografować go z daleka i ze środka głównej osi.
Widok na wieżowiec. Główna aleja przy punkcie widokowym © kuhnmi, CC BY 2.0
Widok na wieżowiec. Główna aleja przy punkcie widokowym © Максим Улитин, CC BY 3.0
Prosta aleja z fontannami prowadzi od punktu widokowego na Wróblich Wzgórzach do uniwersytetu. Stąd widać cały budynek, idealnie symetryczny.
W bezwietrzny dzień wieża odbija się w fontannach. Najlepsze światło jest wieczorem, gdy słońce oświetla fasadę.
Z alei widać bok budynku ze skrzydłami akademików. Dopiero stąd widać, jak ogromny jest cały kompleks.
Tuż przy uniwersytecie hoteli jest niewiele, ale metro jest blisko, a do centrum około 20 minut.
Spokojna, zielona dzielnica blisko wieżowca, z bezpośrednią linią metra na Kreml.
Blisko stadionu, nabrzeża i kolejki linowej na Wróble Wzgórza.
Spokojna dzielnica mieszkaniowa tuż za uniwersytetem, blisko metra Łomonosowskij Prospiekt.
Zielona dzielnica przy Monasterze Nowodziewiczym i rzece Moskwie, wygodna i dla uniwersytetu, i dla centrum.
Wokół uniwersytetu jest co robić przez cały dzień. Czas dojścia od głównego wejścia.
Mapa ładuje się po kliknięciu przycisku. Dzięki temu strona otwiera się szybciej.
Rosja, Moskwa, Leninskije Gory 1
1Uniwiersitietokoło 20 minut
Linia metra 1 (czerwona).
8Łomonosowski prospektokoło 15 minut
Linia metra 8 (żółta).
Hotel Ukraina
3
Budynek na nabrzeżu Kotielniczeskim
4
Gmach Ministerstwa Spraw Zagranicznych
5
Budynek na placu Kudrińskim
6
Budynek przy Czerwonej Bramie
7
Hotel Leningradskaja
Wolnego wstępu nie ma, przy wejściu sprawdzane są legitymacje. Turyści wchodzą z zorganizowanymi wycieczkami i mogą odwiedzić Muzeum Nauk o Ziemi z grupą zarezerwowaną z wyprzedzeniem. Kampus wokół budynku jest otwarty dla wszystkich.
240 metrów z iglicą i gwiazdą. To najwyższy z siedmiu stalinowskich wieżowców.
Najbliższe stacje to Uniwiersitiet na linii czerwonej i Łomonosowskij Prospiekt na linii żółtej, 15 i 20 minut pieszo.
Punkt widokowy na Wróblich Wzgórzach, kolejkę linową nad rzeką Moskwą i stadion Łużniki. Wszystko zobaczysz w jeden dzień.
Wieczorem przy bezchmurnym niebie, gdy słońce oświetla główną fasadę. Najbardziej efektowny widok jest z głównej alei od strony punktu widokowego.
W bocznych blokach są akademiki dla studentów i doktorantów, a od 1953 roku w narożnych wieżach mieszkają profesorowie i wykładowcy uniwersytetu.
